آدمک مرگ همین جاست بخند

 

آن خدایی که بزرگش خواندی 

 

به خدا مثل تو تنهاست بخند

 

دسته خسته ای که تورا عاشق کرد

 

شوخی کاغذی ماست بخند

 

فکر کن درد چه ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

دارم از تو می نویسم

ای همه بود و نبودم

ای تو آسمان احساس

ای تو گرمی وجودم

دارم از تو می نویسم

ای یه لب، هزارتا خنده

ای تو معنی رسیدن

واسه ی دل دیوونم

من تو رو نفس کشیدم

توی آسمون عشقم

من برات گریه ها کردم

زیر این هلال مهتاب

چه دعاها که نکردم

واسه دیدن تو تو خواب

دارم از تو می نویسم

روی برگه های قلبم

روزی صد دفعه نوشتم

عاشقم، بی تو یه مرگم

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پر ز لیلا شد دل پر آه او

گفت یارب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از لیلاست آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم نکن

من که مجنونم، تو مجنونم نکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و لیلای تو... من نیستم

گفت ای دیوانه لیلایت منم

در رگ پنهان و پیدایت منم

سال ها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم

صد قمار عشق یک جا باختم

کردمت آواره صحرا نشد

گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یاربت

غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر می زنی

در حریم خانه ام در می زنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

مرتضی عبدالهی

قسم به چشمات بعد از این جز تو گلی بو نکنم

جز به تو و به خوبیات به هیچ کسی خو نکنم

قسم به اسمت که تو رو تنها نذارم بعد از این

اسم تو رو داد می زنم تا دم دمای آخرین

قطره به قطره خونم و یک جا به نامت می کنم

دلخوشیهای دنیا رو خودم به فالت می کنم

می برمت یک جای دور می شم واست سنگ صبور

برات یه کلبه می سازم پر از یک رنگی پر نور

روح و دل و جون و تنم، نذر نگاهت می کنم

دنیاها رو فدای اون چهره ماهت می کنم

کجا بــودي وقتي برات شکستـم        يخ زده بود شـاخه گُلم تو دستـــم

  کجــا بـودي وقتــي غريبــي و درد     داشت مـن تنها رو ديوونه ميـــکـرد

کجــا بودي وقتي کنـار عکســـات        شبا نشستم به هواي چشمـــات

کجا بــودي ببيني مــن ميســـوزم      عيــن چشــات سيـاهه رنـگ روزم

ســـرزنشــــاي مردمـــو شنيـــدم      هــر چــي که باورت نميشه ديـدم

کنـــايه هــاشونــو به جون خريدم        نبــود ستــاره ام شبـا گريه چيـدم

جا بودي وقتي اشکــام ميريخت       خون جاي گريه از چشام ميـريخت

کجـــا بودي وقتـــي آبـــروم مـــرد        امــا به خـاطر چشات قسم خـورد

کجـــا بودي وقتي که پرپر شـــدم        سوختم و از غمت خاکستر شدم

  من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

 تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

  من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

 تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

  تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

  تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

  من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

     توهمون فرشته نجاتی که يه روزميای ونميذاری من بميرم

  من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم 

                               تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم